Gepost door: Wilco | 22 augustus 2004

Terug naar huis…

Om zes uur werden we uit onze diepe slaap gepiept door beide mobiele telefoons. Na een verfrissende douche (hard nodig om wakker te worden) en wat stokbrood met pindakaas en Nutella, smeten we alle bagage in de auto… Als een oud omaatje tuften we naar Harwich, terwijl we aan alle kanten werden ingehaald, soms zelfs door vrachtwagens. Gelukkig was de muziek aan boord helemaal goed en waren we ruim op tijd vertrokken, dus werd het een relaxed ritje richting de ferryhaven. Ruim een uur voordat het inschepen zou beginnen waren we al op onze plaats van bestemming, dus we konden in de auto nog genieten van een DVDtje: “A Perfect Storm”… Da’s ongeveer net zoiets als de film “Turbulence” draaien aan boord van een vliegtuig…

Toch reden we ons autootje vol vertrouwen op de HSS Brittannica, waarmee we naar Nederland gebracht zouden worden. De overtocht met dit hogesnelheids-schip duurt slechts 3½ uur, tegenover 12 uur met de boot van Rotterdam naar Hull!

Hoewel dit bootje een stuk minder chique uitstraling had dan het schip waarmee we de eerste overtocht maakten, was het wel een belevenis een overtocht met deze raceboot mee te maken. Dat ding gaat echt snel! En de deining was ook een stuk beter te voelen. Iedereen liep als een dronkeman over de gangpaden… Het geweld waarmee het water door de jets worden gepompt die voor de aandrijving zorgen was een erg indrukwekkend gezicht.

Na nogmaals een slakkegangerig ritje over de Nederlandsche rijkswegen was het tijd om afscheid van elkaar te nemen. Toch altijd weer een vervelend moment, zeker omdat we 11 dagen lang zo intensief met elkaar hadden opgetrokken. We hebben veel nieuwe parken en attracties gedaan, vele kilometers gereden, maar vooral heel veel plezier en gezelligheid gehad. Dit was dan ook zeker niet onze laatste trip, maar waarschijnlijk de eerste in een hopelijk nog lange reeks… En om af te sluiten met de woorden van Ome Laurus: “We zijn er. Nou eruit, dan kan ik eindelijk aan m’n bier!!!”

Advertenties
Gepost door: Wilco | 21 augustus 2004

Chessington / Thorpe

Zoals gezegd stond voor vandaag alleen Chessington World of Adventures op het programma, maar omdat we de smaak van Thorpe Park flink te pakken hadden, wisten we al dat we daar ’s-Middags nog even naar toe zouden gaan. In sneltreinvaart door Chessington dus!

Dragon’s Fury is de nieuwe spinning coaster van dit park en, heel toepasselijk, worden we verwelkomd door een prachtige draak… Hee, wat grappig, als je de munten voor zijn grot probeert te stelen (terwijl er een bordje staat dat dat absoluut niet mag), wordt de draak kwaad! Beter goed gejat, dan slecht zelf bedacht, zullen we maar denken. De uitwerking mag er zijn, want het is een prachtig draakje.

De coaster zelf is ook niet verkeerd! Een originele lay-out, lekker lang, en mooi in een deel van het park verwerkt. Een stuk leuker gedaan dan de “kermisopstelling” van Spinball Whizzer in Alton Towers.

Natuurlijk hebben we nog meer gedaan in Chessington, zoals Bubbleworks (érg leuk muziekje en erg grappig uitgewerkte darkride!), de Vekoma suspended, een Mack Powered coaster en de wilde muis.

Hoogtepunt van dit park was wel de darkride, waar je door middel van het schieten op allerlei al dan niet bewegende doelen punten moet scoren. Het aparte aan deze ride is dat er niet met kleine karretjes wordt gewerkt, maar met een langere trein. Deze stopt ook soms gedurende de rit, zodat je ook nog de tijd hebt om te genieten van de prachtige beelden, de animatronics en het decor van de attractie. En natuurlijk om nog wat extra punten bij elkaar te schieten!

Nadat we alles wat we in Chessington wilden doen achter de rug hadden, reden we met gezwinde spoed terug naar Thorpe… Lekker nog een paar keer Nemesis Inferno doen, en foto’s maken!

Om 18.00 uur werd het tijd om afscheid te nemen van Thorpe Park, het laatste parkje van onze trip. Op de parkeerplaats aangekomen werden we er door een vriendelijke Engelsman op gewezen dat ons autootje een lekke band had… Altijd vervelend natuurlijk, maar nu helemaal. Zaterdagavond, geen bandenplakker meer open, en alleen maar een zogenaamd “thuisbrengertje” in de kofferbak. En dat terwijl we de volgende dag wel weer naar Nederland moesten. Dennis heeft nog even stiekem en in stilte overwogen om een wiel onder een andere auto vandaan te schroeven (er stonden er genoeg), maar da’s ook weer zo lullig hè…

Nadat we met vereende krachten het bandje hadden verwisseld, reden we terug naar het hotel. Vanavond moesten we op tijd naar bed, want morgen vroeg op! Met zo’n thuiskomertje mag je namelijk maximaal slechts 80 kilometer per uur rijden.

Gepost door: Wilco | 20 augustus 2004

Thorpe Park / Londen

Thorpe Park was ook weer zo’n parkje waar we ons allebei wel op verheugden. Maar eerst de stokbroodjes met pindakaas en Nutella natuurlijk!!

Colossos is een erg geslaagde vijf-looper, jammer dat er zonodig nog vijf van die irritante inline-twists in de baan moesten om het een recordbreker te laten zijn, want het is er geen geweldige 10-looper van geworden. Maar desalniettemin best leuk om te doen natuurlijk!

De Fastrack-tickets voor Nemesis Inferno waren al gehaald, dus we hadden nog wat tijd om andere dingen in het park te bekijken, zoals deze natte jongen. Mooi aangeklede splash, met een schitterende golf… maar net even te nat voor ons…

De vrijdagmiddag hebben we vooral gebruikt om attracties te dóen, niet te fotograferen. De lucht was ook te grijs om écht gezellige foto’s te maken. En hoewel voor de volgende dag alleen Chessington op het programma stond, wisten we eigenlijk al zeker dat we daarna terug zouden gaan naar Thorpe. Makkelijk hoor, die jaarkaarten!

Aan het eind van de middag bij het hotel aangekomen, bleek dat het winkelcentrum best vroeg haar deuren sloot. Weinig winkelen dus. Maar what the fack, we zaten vlakbij Londen! En in een echte stad sluiten de winkels nooit…

Wilco wilde graag de tweede CD hebben van de Thunderbirds TV-serie, die nog maar net uit was, dus we moesten in ieder geval naar een platenzaak op zoek. Dennis wist nog dat er een paar jaar geleden een grote HMV op Piccadilly Circus gevestigd was, dus koers gezet naar hartje Londen! Toen de auto eenmmaal voor veel teveel geld in een krappe parkeergarage stond, wandelden we langs de met neon en videoschermen behangen gebouwen Piccadilly Circus op, waar een fonkelnieuwe Virgin Megastore stond te glimmen! De winkel moest zelfs nog officiëel geopend worden! En ja hoor, in een nieuwe winkel is ook een nieuw assortiment, mét de goeie CD voor Wilco!

Natuurlijk ben je niet in Londen geweest als je The Big Ben niet hebt bewonderd… En als pretparkfanaat moet je The Millennium Wheel minimaal gezien hebben…

Dankzij het volmaakte richtinggevoel van Wilco (Ome Laurus hadden we gevraagd om op de auto te passen) liepen we hierna weer op ons gemakkie naar Piccadilly Circus. Na het betalen van 9 pond (voor 2 uurtjes parkeren) mochten we de auto weer meenemen. Terug naar het hotel om nog een nachtje goed te slapen, want morgen zou ons laatste pretparkdagje worden.

Gepost door: Wilco | 19 augustus 2004

Drayton Manor

Nadat we afscheid hadden genomen van onze bekende forummer gingen we weer op pad. Ome Laurus vertelde ons weer precies welke routes we moesten nemen om op onze volgende bestemming uit te komen: Drayton Manor!

We hadden vantevoren vast flink wat houtskool, aanmaakblokjes, worstjes, hamburgers en vleesspiesen ingeslagen, omdat we echt ontzettend veel zin hadden om op de parkeerplaats van het park te barbecuen… Komen we daar aan, wat denk je? Mag het niet… Gelukkig stond onze radio niet al te hard…

Shockwave, de stand-up coaster van het park zou natuurlijk ons eerste doel zijn. Door enkele Engeland-veteranen waren we al gewaarschuwd dat het geen bijzonder soepele rit zou zijn, dus we waren op het ergste voorbereid. En tja, dan kan het dus alleen maar meevallen, en dat deed het ook. Hoewel het ding het typische B&M uiterlijk had, was het geen supersmooth ritje, maar pijnlijk zeker ook niet… Intamin heeft hier best een leuke (en fotogenieke) coaster neergezet!

Natuurlijk hebben we ook het madhouse, The Haunting, meegemaakt. De voorshow was heel professioneel , met een aantal echt leuke verrassingen. De draaidoos van Vekoma stond hier in een halve versie (40 zitplaatsen), en was maar matig aangekleed. Ook van muziek was niet veel te merken. Maarja, we waren natuurlijk wel heel erg verwend, na Hex!

Na een ritje in de floorless-standup-freefalltoren hielden we het alweer voor gezien in Drayton Manor. De dingen die we wilden doen waren gedaan, het werd tijd om de jaarkaarten weer ten gelde te maken! Richting Londen dus!

Rond Thorpe Park was het weer eens niet eenvoudig om een hotel te vinden. Dan, begeleid door de muziek van de Thunderbirds-movie, via de snelweg richting Chessington. Misschien konden we daar beter slagen? Maar bij het park aangekomen was er in geen velden of wegen een betaalbaar hotelletje te vinden… Misschien tussen Chessington en Thorpe in dan?
We reden door de meest chique villawijken, leuke dorpjes, donkere bossen, ga zo maar door… En toen stonden we weer voor de poort van Thorpe Park. Maar geen leuk hotelletje…
Dan maar bij de informatiebalie van het park vragen naar hotels, en die hadden een keurige lijst (hadden we meteen moeten doen!). Eigenlijk allemaal net boven ons budget, maarja, dat zal dan wel aan de grote stad liggen…

We belandden uiteindelijk in een fris en schoon Travelodge hotel in Staines. Natuurlijk steeds om ons heen gekeken of we Ali G nog tegenkwamen, maar dat was helaas niet het geval…
Wel lag het hotel ongeveer in het midden van een groot winkelcentrum, dus daar zouden we nog wel gebruik van maken. In ieder geval om lekkere stokbroden, Nutella, vruchtensap en Diet Coke in te slaan. De Calvé pindakaas had Wilco gelukkig al uit good old Holland meegenomen. Met het ontbijt zat het de komende dagen dus wel goed!
Na het dagelijkse ritueel van het opslaan en bekijken van foto’s en filmpjes, gingen we weer vroeg onder de wol… Morgen is er weer een dag!

Gepost door: Wilco | 18 augustus 2004

Alton Towers & Zwemmen

woensdag 18 augustus

Zoals gezegd stond zwemmen op het programma, maar ook Spinball Whizzer moest nog bedwongen worden! Dus als eerste richting die vrolijk gekleurde spinning coaster gewandeld. De achtbaan was nog gesloten toen we in de rij aansloten, maar het wachten was niet onaangenaam. Hoewel de lucht dreigend grijs begon te worden, was het gelukkig nog steeds droog…

Toen de wachtrij na een half uurtje open ging, konden we redelijk snel instappen. Leuk ritje!

Hierna nog een paar ritjes Air, een flinke regenbui die ons de kans gaf om nog wat bewaarwinst te verliezen en natuurlijk nog een keer Hex’en… En toen was het tijd om echt lekker nat te worden in… Cariba Creek!

De Tussauds-pas van Wilco en de Heideparkpas van Dennis waren beide goed voor 5 pond korting op de toegang, dus voor in totaal 10 pond hadden we de hele middag lol!

Vooral het centrale “speelkasteel” waar je water over iedereen heen kan kieperen was super! We hebben heel wat nietsvermoedende Engelsen getrakteerd op een flinke bak water over zich heen!

Een tof zwembad kan natuurlijk niet zonder toffe glijbanen. De leukste was wel de MasterBlaster, een glijbaan die je door waterdruk niet alleen omlaag, maar ook omhoog laat glijden!

Moe maar voldaan wandelen we na afloop over een donkere parkeerplaats naar ons eenzame autootje. Het laatste dagje Alton Towers zit er alweer op. En het was alles wat we ervan verwacht hadden, misschien nog wel meer…

Gepost door: Wilco | 17 augustus 2004

Alton Towers

Omdat we gisteren al gezien hadden dat de wachtrijen voor Air en Nemesis snel oplopen, wandelden we ’s-ochtends in rap tempo naar de Forbidden Valley. Tjonge, wat ziet dit park er ongelofelijk mooi uit…

Nemesis is een heerlijke coaster, maar zeker niet de meest intense ter wereld, zoals Alton Towers het zelf verkoopt. Er is goed te zien dat kosten noch moeite gespaard zijn om deze baan zo goed mogelijk in de omgeving in te passen. Prachtig!

Air was voor Wilco de eerste flying-coaster en voor Dennis de eerste B&M vliegmachine. Het laden gaat een stuk eenvoudiger dan bij de Vekoma-variant, en het ligt erg comfortabel. Het is een echte B&M, gracieus draaien de treinen door elk element van de baan. Geen schokje, geen trillinkje. Je voelt alleen de bewegingen die er horen te zijn. Heerlijk!

Qua tracklayout vonden we het niet heel erg spannend. Er hadden wat ons betreft wel wat meer near-hits met de grond mogen zijn. Een stukje dat op de rug wordt afgelegd voegt voor ons gevoel helemaal niets toe. Behalve dan twee extra draaiingen in de baan.

Toch zeker een leuke coaster om te doen en het is dan ook niet bij één ritje gebleven…

Via de schitterende vallei, die het midden vormt tussen de verschillende parkdelen wandelden we op ons gemak terug richting Spinball Whizzer, de nieuwe spinning coaster van het park.

Een zware wandeling met veel stijgen en dalen, maar wel schitterend. Er staan hier complete historische gebouwtjes vervallen te zijn, temidden van prachtig onderhouden tuinen. Het is moeilijk te omschrijven, ook dit moet je weer zelf zien.

Nadat we de laatste trap bedwongen hadden zagen we op een electronisch informatiebord dat de wachtrij voor Spinball Whizzer ongeveer 90 minuten lang was. Dan maar wachten tot de volgende dag, en Hex nog maar eens beleven… Bij het verlaten van de attractie sta je in de binnentuin van het kasteel, waarvanuit je de kasteelruïnes zelf kan bezoeken. Zonder gids, gewoon lekker zelf door de verlaten ruimten wandelen waar ooit de Engelse kasteelheer en –dame aten, sliepen, woonden en werkten. Dat doet een mens wel wat. Delen van het kasteel zijn inmiddels gerestaureerd, andere delen zijn met beton behoed voor instorting. Sommige stukken ogen wel heel vervallen.

Op het dak konden we een duidelijke foto maken van het madhouse. Terwijl je binnenin de attractie het gevoel hebt dat je continu in het kasteel loopt, staat de werkelijke attractie in een groene loods op een parkeerterrein. De overgangen van oud naar nieuw zijn binnen echter nauwelijks waarneembaar… Knap gedaan, Tussauds!!

Ook de rest van het park was prachtig hoor, maar we willen geen 500 foto’s in dit report plaatsen… Tenslotte moet er voor de Alton Towers maagden ook nog wat te ontdekken zijn als ze er naar toe gaan. Daarom sluiten we deze dag af met een simpel fotootje van de minetrain, een Mack Powered Coaster, die eigenlijk ook best grappig was…

De volgende dag wilden we eigenlijk gaan zwemmen in Cariba Creek, het zwembad van Alton Towers, maar Dennis had geen zwembroek in zijn koffer gegooid… In het winkeltje bij het zwembad waren tientallen zwembroeken te koop, maar allemaal in maat S. En hoewel Dennis natuurlijk een goddelijk lichaam heeft, is maatje S net iets te krap. Tja, wat nu…

De dichtstbijzijnde 24-uurs supermarkt, waar men ook kleding verkocht, was drie kwartier rijden. Maarja, we wilden zwemmen hè…

Het was een flink eindje karren, maar de zwembroeken waren goedkoop, en in alle kleuren en maten aanwezig. Gelukkig, het ging lukken! Cariba Creek, bereid je maar voor, de Hollanders komen morgen!!! Maar eerst nog drie kwartier terug rijden…

Gepost door: Wilco | 16 augustus 2004

Pleasureland Southport / Alton Towers

Het was goed slapen, na de lange dag in Blackpool Pleasure Beach, maar toen de wekker ging was het toch tijd om op te staan en zo snel mogelijk richting Pleasureland Southport te vertrekken. Want nieuwe parkjes, da’s lekker!

Voor openingstijd stonden we al trappelend van ongeduld voor de poort, en samen met twee Engelse meisjes hadden we een paar pond voordeel op de prijs van de wristband. Bewaarwinst, zullen we maar zeggen…

Als eerste stonden we in de rij voor een ritje in de pas geschilderde SLC van het park.

Een prima ritje trouwens (zijn SLC’s eigenlijk altijd wel), tijd om de rest van het park te ontdekken… Maar zoveel te ontdekken was er eigenlijk niet! De houten wilde muis haalde het niet bij het exemplaar in Blackpool, de woodie (waarvoor we tot 13.00 uur moesten wachten tot ‘ie open ging) viel eigenlijk vies tegen, en verder was er echt niet veel. We zaten dus al snel weer in de auto om naar het park te gaan waar Wilco het meest naar uitkeek: Alton Towers!

Ondanks dat het al aardig tegen sluitingstijd liep, zijn we toch maar even naar het park gegaan. Vanaf de parkeerplaats werden we met de monorail naar de ingang getransporteerd, en onderweg zagen we Nemesis en Air al liggen… Wat ziet dat er indrukwekkend uit zeg!

Nadat Wilco in het bezit was gekomen van zo’n chique Tussauds-pas trokken we het park in. Het schitterende kasteel waarvan de tuinen nu gedeeltelijk pretpark zijn, trok meteen onze aandacht.

Hex, het madhouse in dat kasteel was dan ook ons eerste doel. En wat is dat indrukwekkend…

De wachtrij is aangelegd in een echte oude gang van het kasteel… het ademt nog de sfeer van eeuwen geleden. Afgedekte standbeelden en prachtige glas in lood ramen trekken aan je voorbij als je richting voorshow wandelt.

En dan hoor en zie je de legende van Hex…

Dit madhouse is meer dan een madhouse. Het is echt het totaalplaatje dat het helemaal af maakt. Je moet het zelf zien om je er een voorstelling van te kunnen maken. Voor wie er nog niet geweest is: DOEN!

Nadat Oblivion getest en goed bevonden was, zijn we met gezwinde spoed op zoek gegaan naar een hotelletje voor drie nachten. En tjeemig de peemig, dat viel niet mee!

Ik denk dat we de in een straal van 5 mijl rond Alton Towers alles uitgekamd hebben. Het een was te duur, het volgende had maar ruimte voor één nacht, maar de meesten zaten gewoon vol. Tot we onze bekende forummer weer tegenkwamen. Dat kon geen toeval zijn. Dit moest goed komen! En ja hoor, in The Lord Nelson was nog een prachtige roze kamer voor ons beschikbaar. En binnen ons budget!

Om een uur of 10 ’s-avonds hebben we nog een heerlijke Indiase hap weggewerkt die de vrouw des huizes voor ons had bereid, waarna we in de gezellige bar een paar pints naar binnen sloegen. En toen was het weer hoog tijd om naar bed te gaan!

 

Gepost door: Wilco | 15 augustus 2004

Blackpool Pleasure Beach

Na het voorproefje van gisteren kostte het erg weinig moeite om het bed uit te komen… Blackpool Pleasure Beach wachtte op ons!

Het ontbijt werd op ons verzoek al minder Engels (we leerden snel): cornflakes en scrambled eggs on toast… Daarna snel op pad naar het park, voor weer een heerlijk dagje sfeer en rides… En om maar een typische Roller Coaster Tycoon – ride te noemen: The Revolution!

Deze coaster gaat van een hoog station (behoorlijk trappen lopen) gelanceerd, via een looping, weer omhoog naar een ander horizontaal stuk track, waar de trein tot stilstand komt. Vervolgens doet ‘ie hetzelfde nog een keer, maar dan achteruit. Niet eens zo’n bijzondere ritervaring, maar wel een bijzonder ding! Wij hadden zoiets nog nooit gezien, behalve dan in dat beroemde spel…

Valhalla was echt alles wat we er al van gehoord hadden. Een prachtige ervaring, in een bootje door extreme warmte, extreme kou, en er dan ook nog es ontzettend nat uitkomen. En hadden we de mooie thematisering al genoemd?

De Big One moest volgens de verhalen de grote tegenvaller zijn, maar dat viel ons alleszins mee. De drop was helemaal niet pijnlijk, zoals vaak wordt verteld… De coaster is verder echter wel erg saai. Geen airtime, alleen maar hoogte en snelheid. Het ding is wel erg fotogeniek, zoals hier, met onze voeten in de Ierse zee…

De Trauma Towers (zie onder) moet een hotel voorstellen dat door geesten en andere gruwels is bezeten… Wanneer je binnenloopt verwacht je een loopspookhuis, en dat is het ook. Tot je, bijna aan het eind, op een attractie stuit! Een combinatie tussen een draaimolen en een hobbelpaard, vergezeld van stroboscooplicht en muziek… Echt spookachtig is het niet, maar wel berekomisch! Je moet het zelf meemaken, zullen we maar zeggen…Een geslaagde attractie!

Hét tijdverdrijf tijdens de weinige regenbuitjes die we hebben gehad, waren de “bulldozers”. Je gooit 2 pence in de automaat, waarin al heel veel 2 pences liggen, in de hoop dat de schuifjes zorgen dat er flink wat van die muntjes in het bakje onderin vallen, zodat je dikke winst maakt! Ach, je kent die dingen wel…

Dikke lol als je weer veel geld in het bakje hoorde kletteren, dat was pas winst! Maarja, die kasten stonden ondertussen wel hartstikke op scherp! Dus dan maar wat van de winst weer terug in de kast gooien, zodat die grote bulk kon vallen! Afijn, daar kan je uuuuren mee zoet zijn! En best wel wat 2p’s mee verliezen…

Mocht je ooit nog benieuwd zijn naar het verschil tussen winst en bewaarwinst, vraag het ons gerust, we zijn experts!

En o ja, als buiten het zonnetje schijnt zijn die automaten ook leuk!

We hebben ook nog de moeite genomen om een zogenaamde magic-show te bekijken. De zaal was super, het idee van een lekkere rokerige kroeg met een podiumpje in het midden. Echt een sfeertje! De show maken we geen woorden aan vuil…

Gepost door: Wilco | 14 augustus 2004

Lightwater Valley / Blackpool Pleasure Beach

Wakker worden, uit het raam kijken en dan meteen een typisch Engels landschap zien. Mét mooi weer! Vandaag zou echt een mooie dag worden!

Het ontbijt was wel even wennen, met worsten, spek en spiegeleieren… Gelukkig waren er ook nog cornflakes en toast met jam, dus dat maakte een hoop goed. Met de magen gevuld smeten we de koffers weer in de auto om naar Lightwater Valley te rijden.

Van sommige parken verwacht je heel wat, denk aan Alton Towers en Blackpool Pleasure Beach. Van sommige parken verwacht je ook helemaal niets, zoals Flamingoland en Lightwater Valley. De laatste was echter een grote verrassing… wat een keurig, groen, schoon en gezellig park! Niet groot, weinig thema en nog minder spectaculaire attracties, maar toch had dit park wel wat.

Ons eerste doel was natuurlijk The Ultimate. Er zijn TP’ers die deze coaster hoog in hun top 10 hebben staan, dus het moet wel wat moois zijn! Het is in ieder geval de op één na langste coaster ter wereld, dus zonder meer de moeite waard. Die moet in “het lijstje”…

In het station valt al op hoe zuinig men hier is op de spullen van het park… De trein slopen mag helaas niet…

Na kort wachten konden we front-seat plaatsnemen in The Ultimate. Toch wel een beetje gespannen, want dit moet een bijzondere coaster zijn…

Na de eerste lifthill maak je een duik naar beneden, om vervolgens een paar saaie heuveltjes, een paar flauwe bochten en een flinke verzameling bunnyhopjes te doen. Bunnyhopjes die overigens meer deden denken aan verkeersdrempels… Is dit nou The Ultimate, die geweldige coaster? Wat een saai ding! Lifthill nummer 2 wordt langzaam beklommen en langzaam gaan we, via een bocht, op de afdaling af… We kijken elkaar aan met een blik van “het zal mij benieuwen”… We storten naar beneden en belanden in een waanzinnig zig-zag parcours door het bos… Keihard en ontzettend ruig. Het houdt maar niet op! Twee tunneltjes, bochten die je niet verwacht, echt een bizarre rit. Dan zien we het station weer voor ons opdoemen en kunnen eigenlijk alleen nog maar lachen. Wat een kl*tecoaster zeg! Zullen we nog een keer?

Natuurlijk moet er ook gegeten worden… Gelukkig had culinair expert Arco van den Broek ons de hamburgers in het restaurant tegenover The Ultimate aanbevolen, en die waren inderdaad de moeite waard. Bedankt Arco!!

Na een ritje in de zweefmolen (dezelfde als in Slagharen, dus leuk), zouden we koers zetten naar onze volgende bestemming. Ware het niet dat onze obscure voorgangers hier mooie coasterwielen hadden weten te scoren! Dus maar even langs de infobalie om te vragen om zo’n “special souvenir”. Al snel kwam er iemand van de technische dienst, die even voor ons zou gaan speuren… “Hoe lang waren jullie nog van plan te blijven?”, was de vraag… we logen dat we nog wel een paar uurtjes van het park wilden genieten. Dus nog maar even wat attracties gedaan (waaronder natuurlijk weer The Ultimate) en daarna onze buit opgehaald.

Om een uurtje of vier ’s-middags vertrokken we richting Blackpool, voor het park waar Dennis zich het meest op verheugde: Blackpool Pleasure Beach!

Onderweg kwamen we nog een bekende forummer tegen… het zou niet de laatste keer zijn dat we hem tegen het lijf liepen:

Snel hadden we een hotelletje gevonden voor de komende drie nachten. Blackpool bleek nog open te zijn tot 10 uur ’s-avonds, dus we namen het er nog maar even van! Wat een heerlijk park, een uit z’n krachten gegroeide permanente kermis, met prachtige klassieke rides. En rides die we alleen maar kenden uit Roller Coaster Tycoon…

De bobbaan kennen we natuurlijk ook uit andere parken, maar die in BPB is écht snel en leuk! Voor ons de beste die we ooit hebben gedaan… Alleen aan het eind ging er iets mis, we kwamen het station niet meer in. De evacuatieprocedure werd snel en vriendelijk ingezet, en we mochten dus buiten het station uitstappen. Daar moesten we wel foto’s van hebben natuurlijk!

Verder hebben we deze avond veel meer ritjes gemaakt dan foto’s. We kwamen hier tenslotte om te genieten, van onder meer klassiekers als The Big Dipper…

Na sluitingstijd van het park kwamen we langs de Burger King, een goed moment om de lekkere trek te stillen… En toen, naar bed! Morgen wordt het weer een lange dag!

Gepost door: Wilco | 13 augustus 2004

Flamingoland / Fantasy Island

Om 7 uur ging de wekker… We zijn in Engeland! En wat een heerlijk Engels weer!

Als dit zo zou blijven, dan konden de korte broeken wel in de koffer blijven…

Na aan boord nog wat gegeten te hebben gingen we om 8 uur (Engelse tijd) van boord, om richting ons eerste attractiepark te rijden. Flamingoland stond op het programma, en onze derde man, Ome Laurus, leidde ons er feilloos naar toe.

We waren zelfs nog wat aan de vroege kant, want het park was nog gesloten. Gelukkig was er wel een pin-automaat, want we moesten nog wat van dat Engelse geld hebben. Wat is dat spul lelijk zeg! Kort hierna mochten we naar binnen in wat het best te omschrijven valt als een weiland met asfaltpaden en af en toe een attractie.

De Magnum Force (zie boven) is duidelijk de publiekstrekker van het park. Het is een toffe Schwarzkopf 3-looper, maar wel erg heftig. Zo heftig dat de gebruikelijke schouderbeugels voor de nodige hersenschuddingen zouden zorgen. Daarom heeft Flamingoland voor een ander systeem gekozen: de vierpuntsgordel. Erg traag bij het laden van de treintjes, maar wel comfortabel tijdens de rit!

Na overvallen te zijn door een gruwelijke regenbui, hebben we voor het eerst kennisgemaakt met de Engelse culinaire specialiteiten. Gatverdamme, wat vreten die mensen hier smerig!

Wij sommen voor u op:
Een broodje friet, met azijn
Frieten met dikke vette jus
Frieten die meer lijken op gekookte aardappelen

Het rook bij binnenkomst al alsof je een oude gaarkeuken in kwam wandelen, en zo smaakten de “chips” ook. Gelukkig hadden we ook een oerhollandse hot-dog besteld, en die was heerlijk!!

In een hoekje van het park stond de “Thunder Mountain”, een naam die natuurlijk sterk doet denken aan de prachtige attracties in de Disney-parken… Deze attractie was echter niet zo prachtig:

Het ding was gelukkig ook gesloten “voor onderhoud”, want of we hierin hadden gedurfd… Niet eens zozeer om het instortingsgevaar (wat wel zichtbaar aanwezig was), maar vooral uit angst voor de ziekten die je zou kunnen krijgen door de ranzige karretjes… Brrrr

Na tevergeefs te hebben gezocht naar leuke souvenirs, hielden we het voor gezien. We vertrokken om een uur of twee richting Fantasy Island. Home of the Millennium Coaster en Jubilee Odyssey! Wilco is onderweg al mega-enthousiast over die grote SLC, dus we gaven nog maar een extra beetje gas… Gelukkig was Ome Laurus bij ons om ons te waarschuwen voor van die gemene flitspalen.

Men had ons al verteld dat bij windkracht 1 beide coasters waarschijnlijk buiten gebruik zouden zijn, en dat bleek dan ook het geval. Dat viel toch wel even tegen…

Dan maar een rondje lopen over de veredelde kermis die Fantasy Island heet, om fotootjes te maken van beide Nederlandse stukjes staalbuigerij. En eerlijk is eerlijk, het is behoorlijk indrukwekkend…

Nou, dan maar op zoek naar een overnachtingsplaats in het vol met caravanparken gepropte Skegness. Hotels kenden ze hier niet echt, wist men ons te vertellen, maar misschien was er nog ergens zo’n stacaravan beschikbaar. Na een lange zoektocht die ons door allerlei obscure weggetjes leidde, besloten we het maar op te geven. Er was één bed & breakfast die nog plek had, maar dat was flink boven ons budget. We besloten dus maar terug te gaan naar Fantasy Island, om te informeren hoe groot de kans was dat beide coasters de volgende dag wel open zouden zijn. Maar gezien het weerbericht wist men ons te vertellen dat die kans niet bijzonder groot zou zijn.

Met de skyline van het park nog enige tijd pijnlijk in zicht, lieten we de motor van het autootje maar weer tevreden snorren, richting Ripon, om daar een slaapplaats te zoeken. De volgende dag konden we dan meteen naar Lightwater Valley.

Na even zoeken vonden we een knus hotelletje in de buurt van het park, dat ook nog eens goed binnen ons budget paste.

Na het uploaden van de foto’s naar de laptop vielen we in een heerlijke diepe slaap. Het was een drukke eerste dag geweest!!!

Older Posts »

Categorieën